Ale mamcia mowiła..

„- Witam. Usiądz. Czemu zdecydowałaś się mnie odwiedzić?
- Bo Mamcia mówi..
W ułamku sekundy dostrzegł, że ten przypadek zasadniczo różni się od reszty. Na oko dwudziestoletnia dziewczyna usiadła na fotelu. Żuła gumę, jej policzki zaczęły przypominać mordkę chomika, po chwili usłyszał pęknięcie truskawkowego balona.
- Co jeszcze twoja mama mówi?
Słońce. Dużo słońca. Piłka, ale nie taka siatkowa! Dmuchana. Plażowa. Tatko chciał jakoś im wynagrodzić fakt, że w tym roku również nigdzie nie pojadą. Biegała z braciszkiem po ogrodzie. Trawa. Zielona trawa, pachniała. Tak nadzwyczajnie. Zanim poczuła ten zapach po raz pierwszy myślała, że tylko w snach może być coś tak pięknego. Wręcz idealne. Potem Mamcia. Mamcia była zła. Był huk i... Braciszek płakał...a potem.. Nie było już potem, niemal wrzasnęła na siebie w myślach.
Dopiero teraz spostrzegła, że zamknęła oczy by móc bardziej wyraźnie wyobrazić sobie tę oto scenę. Nieco zmieszana chrząknęła.
- Przepraszam. Może pan powtórzyć jakie było pytanie?
- Niech pani nie przeprasza, o czym pani myślała? Może to nas na coś naprowadzi.
- Ah. - westchnęła głośno, zanim zdążył ponownie otworzyć usta szybko dodała. - O niczym szczególnym. Moja mama mówiła, że nie wolno tak robić, że jest to złe.
Spojrzał na nią, spod okularów w ciemnych oprawkach. Zamaszystym ruchem ręki zanotował trzy słowa. I jeszcze jedno linijkę niżej, podkreślił je.
Zaintrygował go ten fakt. Wspomniała o dzieciach tak ni stąd ni zowąd. Milczał. Czekał aż sama zacznie mówić, zapobiegając przy tym od przerwania „myśli”, która zapewne przed kilkoma minutami powstała w głowie pacjentki. „ Fascynujące!” - to słowo wciąż chodziło mu po głowie, mało brakowało, a nie wypowiedział by go na głos. Już od dawna. Jak wielkiego dawna? Pracuję już dobre 20 lat i rzadko, kiedy zdarzy się, że pacjent aż tak go zaintryguję, jakby przyciągał go do siebie, jakąś niewidzialną magnetyczną linią. „ Stop, stop!” napomniał siebie w myślach, jeszcze trochę i zamiast lekarza w pokoju będzie przebywać dwójka pacjentów. I dostrzegł to. Wiedział już czemu go tak inspirowała. Widział w niej coś znajomego, na początku jednak zrzucił to dziwne uczucie na barki ciężkiego dnia. Od godziny 7;43, gdy w jego domu rozległ się donośny dzwięk telefonu, szukając go dłonią wciąż natrafiał na inne przedmioty. Kapeć, książka, pilot- to i jeszcze wiele innych przedmiotów odrzucał natychmiast za siebie, pragnąc tylko znaleźć ta pierunską słuchawkę i przerwać tą „melodyjkę”, która leciała nie więcej: „ Prum,tam, tututu, prum, tuutu, tam, tam „ i od nowa.” Swoją drogą kto wymyśla tak pomylone dzwonki? Coraz bardziej sapiąc wyczuł podłużny kształt. Cały czerwony na twarzy nacisnął czerwony guzik i usłyszał.
- Dzień Dobry. Mam nadzieję, że pan nie śpi.
Zawsze tak mówią, zawsze!- pomyślał z irytacją.
-Nie już nie- ze wszystkich sił starał się aby w jego głosie, nie były wykrywalne nutki gniewu. Zrobił głęboki wdech i wydech. Jeden z pacjentów. Przez dwadzieścia lat, przywykł.
- Z mężem dzieję cię coś bardzo niedobrego, znowu powtarza te dwa słowa jak mantrę- Wróciły cienie , wróciły cienie..”
Westchnął. To będzie ciężki dzień.
I teraz ta kobieta...
Przyjrzał się nazwisku zapisanym u góry kartki. „Nilysming” Nora Nilysming... Nic... Na Boga! Skarcił siebie w myślach. Zajmij się pacjentka, w domu będziesz sobie rozważał swoje dylematy!
- Czego nie wolno robić? Co jest złe?
Popatrzyła się na niego zdumiona.
- No przecież mówiłam. Mamcia karciła, gdy wykręcałyśmy pranie o tak. Pokazała rękami gest, co również mógł oznaczać zawijanie wielkiego cukierka.
- Czemu?
-Robiły się przetarcia. - odpowiedziała mechanicznie. Powinnam już iść. Mamcia czeka na obiad.
Spoglodnął jeszcze raz w akta dla pewności. Matka umarła w 1993.
- Usiądź powiedział łagodnym tonem.
-Ale mamcia...
-Na pewno nie będzie zła.
- Naprawdę bardzo pana przepraszam, ale mamcia mówiła, że mam wrócić przed dwunastą.
Jej spojrzenie skierowało się ku zegarowi ściennemu, wiszącemu tuż na jego głową.
12;13...
Dłonią naparła na klamkę, spojrzała przepraszająco..
- Naprawdę muszę. Proszę pana..?- powiedziała niemal szeptem..
- Tak?
- Czy mogę jeszcze przyjść? Mamcia mówi, że..
- Tak oczywiście, że tak...
Wieczorem, leżąc w łóżku wreszcie do końca zdał sobie sprawę kim była pacjentka.
Przewrócił się na drugi bok, prawie zasypiał..
Dziesięciolatka równo dziesięć lat temu była jego pacjentką...
Zagubiona. Jej matka zginęła tragicznie, wpadła do studni. Studni bez dna. I teraz znów ją widzi jako kobietę, w której wciąż mieszkało dziecko.. Uczucie pomocy znowu się w nim obudziło.. Czy jutro przyjdzie? - wyszeptał, zmęczenie uporczywie o sobie przypominało..
Ponownie ją spotyka po tylu latach, wtedy ją zabrali, bo znalazł się dla niej dom.... Teraz...
Zobaczył ją.. Krystalicznie niebieski oczy.. Dźwięk trzech słów
w jego głowie, usypiał go niczym melodia.. „Ale mamcia mówiła”