Kłótnia Internetowa

Strona Główna | Wasze Wiersze | Artykuły | Szukaj

31 Lipiec 2010 22:01

Ostatnie Artykuły

	Strzesz się laska!!! Wojna Płci Pocałunek Kocham Inaczej Narcyzm więcej >>

Nowe

	Wierszyki Gasnąca nadzieja... chcę być bliżej Cieb... więcej >> Teksty Miłość Czasami nie chciał z... więcej >> Autorzy DesperadoS3000 niunia123451 więcej >>

Nowe Komentarze

Artykuły

zaczarowana

Poetka

Wiersze

DiDi

Tajemnicza Dziewczyna

Teksty

hemp gru

Niedoczekana

Czytelnia

	Aforyzmy Znaczenie Imion Wierszyki Senniki Opowiadania Wiersze Miłość Umysł

Meta

	Znak Joana Biuro nieruchomosci Przetargi E-papierosy Nasze Teksty

Kłótnia Internetowa

Kłótnia internetowa lub popularnie "wojna na obelgi" to seria wiadomości celowo wrogich lub obraźliwych wysyłanych do grup dyskusyjnych. Jest to jedno z największych pogwałceń netykiety. Najczęściej "wojna" zaczyna się od drobnej różnicy poglądów dwóch użytkowników, z których żaden nie zamierza odstąpić od swojego zdania. Wyraźna jest eskalacja agresji - zaczyna się od drobnych uszczypliwości, a kończy na poważnych obelgach i zniewagach. Psychologowie tłumaczą tak wysoki poziom agresji tych wypowiedzi faktem wysokiej anonimowości użytkownika internetu, co prowadzi do odrzucenia hamujących ich w analogicznej sytuacji w realnym świecie norm społecznych, co owocuje brakiem poczucia odpowiedzialności za napisane wypowiedzi. Dla wielu ludzi internet bywa też miejscem odreagowania skrywanych frustracji.

Dodane przez Cudo dodany dnia 02-11-2006 06:13:42

7 Komentarzy ˇ 2660 Czytań -

Komentarze

Orchidea (3 lata temu)*

...i żyli długo i szczęśliwie...tralalala

Czy słowo " szanuję" jest wyrażeniem tej samej emocji co jej wyrażenie pluciem na kogoś śliną, lub słowa "jesteś walnięty" z uczuciem złości na Ciebie z powodu braku zrozumienia, jeszcze nie odreagowanej czynem?
Tutaj są tylko słowa i tylko i aż one wywołuja reakcje.
Nie udawaj matoła , i że nie wiesz o co chodzi.

Pora na weekend

Cudo (3 lata temu)*

Całość Twojego bełkotu najlepiej streszczasz atomatyzmem treściowym pytania:

Czy słowa są w stanie zastępować instynkty?

Czy "samochód" jest w stanie zastąpić "gdzie"?

------------------
http://pl.wikipedia.org/wiki/Agresja_(psychologia)

Orchidea (3 lata temu)*

Pięknie to, co piszesz, wygląda, kiedy myśli się tylko o sobie, gorzej, gdy pomyślimy o optymalizacji, maksymalizacji wydajności niedoskonałego układu i gdy uświadomimy sobie, że obniżenie naszej wydajności może prowadzić do zwiększonej wydajności kogoś, a układ pracuje sprawniej, niż przy równorzędnych prawach jednostek.

Dobro jednostki, nie powinno przekraczać dobra ogółu? Tak , taka sytuacja dokładnie zaprzecza racji przetrwania anarchii. Siłą rzeczy iluzja, jakoby Interent działał na zasadzie anarchii pryśnie jak bańka mydlana. Nie da się wyłączyć emocji=intynktu=intuicji na konto wolności. Żadne stworzenie nie ma szans na pzretrwanie w pojedynkę.
Człowiek wciąż posiada ciało. Czy słowa są w stanie zastępować instynkty? Czy od nich zależą zmiany społeczne?
Agresja skierowana do wewnątrz pozostaje często niezidentyfikowana i nieuświadomiona. .Dziś wiemy ,że istnieje także agresja indukowana, która jest skutkiem działań obronnych, czy uświadomionych jednak?

Tak, język jest nieodłącznym od psychologii. Iście nierozsądnym jest podatność na manipulację, a takowa szczególnie sie panoszy poprzez język.

Psychoterapię może przeprowadzać każdy i przeprowadzają ją każdego dnia nawet Ci, którzy nie zdają sobie z tego sprawy i którzy nie znają tego określenia. Ludzie mają zdolności regulowania stanów emocjonalnych innych osób.

Myślę, że tutaj należałoby użyc poprawnego terminu streszczajacego powyższe działanie.
Poproszę Cię wobec tego o uzupełnienie i rozwinięcie cytowanej treści.

Cudo (3 lata temu)*

Twoje regresje mogłyby być fajne, zabawne, gdyby były instrumentalnym środkiem wywierania wpływu. W Twoim przypadku one są zwykłą niedojrzałością. Schlebia Ci, gdy czytasz o swoim niedorozwoju.

Ból obciąża układ nerwowy, choćbyś go nie dopuściła do świadomości. Dla każdego istnieje próg wytrzymałości na czas i siłę jego oddziaływania. Otępienie, albo wzmożona aktywność są dwoma skrajnymi reakcjami. Obniżona aktywność odciąża układ nerwowy i pozwala regenerować siły. I jedna i druga strategia przetrwania jest skuteczna dla odmiennych sytuacji. Celem pierwotnym intelektualizacji nie jest wytrzymywanie bólu, tylko pozbycie się go. Można przerwać błędne koło sprzężenia zwrotnego samonapędzającego się lęku uświadamianymi objawami, ale w tym temacie przy założeniu, że lęk jest bólem. Różne są zdolności adaptacyjne różnych ludzi; dla różnych osób różne warunki środowiska nazwiemy mianem trudnych.

To oczywiste, że atawistyczne, nie uświadamiane działania, nie podlegające kontroli centralnego układu nerwowego pracują z przypadkowością rozbuchanego, roztrzepanego, rozbieganego, rozwydrzonego, rozwrzeszczanego dziecka na rzecz rozwoju cywilizacyjnego. Formalizacja, czy instytucjonalizacja konfliktu, negocjacji, dialogu poprawia wydajność, skuteczność komunikacji, ale to przy pewnych zasobach kapitału, kultury. W zależności od sytuacji asertywność może podnosić wydajność komunikacji, ale może też być jej zbędnym balastem. Pięknie to, co piszesz, wygląda, kiedy myśli się tylko o sobie, gorzej, gdy pomyślimy o optymalizacji, maksymalizacji wydajności niedoskonałego układu i gdy uświadomimy sobie, że obniżenie naszej wydajności może prowadzić do zwiększonej wydajności kogoś, a układ pracuje sprawniej, niż przy równorzędnych prawach jednostek. Pycha jednostki domaga się równości jako sprawiedliwości. Sprawiedliwie nie znaczy po równo. Każdy ma prawo bronić swojej godności, na ile mu sił starcza, jeśli chce mu się, ma czas i mu się to opłaca.

Atak niekoniecznie świadczy o lęku, zarówno u ludzi, jak i zwierząt. Nie można mieć w sobie agresji, bo agresja jest zachowaniem, a nie emocją. Nie wszystkie zachowania agresywne są społecznie nieakceptowane. Przyjazne nastawienie może być śmiało wyrażone przez agresję instrumentalną. Nie wiem, co za walkę poskramiania własnych instynktów przechodziłaś, ale widocznie robisz błąd tworząc z tego prawo natury ogólnej. Człowiek często daje sobie taryfę ulgową w postaci akceptacji niekomfortowego położenia, bo nie chce mu się, nie znajduje motywacji, sensowności podjęcia działań na rzecz podniesienia jakości swojego życia. Jeśli słysząc wulgarne słowo cierpi na tym Twoje ego, to masz kilka wyjść: jeśli nie jesteś na kogoś skazana z racji realizowania własnych potrzeb, to unikasz go, jeśli jesteś na kogoś skazana, to możesz w zakresie jego tolerancji próbować go zmienić, jeśli nie możesz go zmienić, to możesz nauczyć się go tolerować. Tak jest, gdy nie ma regulacji instytucjonalnej w tym zakresie. Tolerancja polega na powstrzymaniu się od reakcji, gdy coś nam nie odpowiada.

Internet rządzi się swoimi prawami, bo anarchia rządzi się swoimi prawami.

Psychoterapię może przeprowadzać każdy i przeprowadzają ją każdego dnia nawet Ci, którzy nie zdają sobie z tego sprawy i którzy nie znają tego określenia. Ludzie mają zdolności regulowania stanów emocjonalnych innych osób.

Jakbyś raz coś napisała, to pewnie z malutkimi uwagami pochwaliłbym Cię, ale piszesz więcej na stronie, więc zaczyna wyłaniać mi się pełniejszy obraz Twojej osobowości. Kompulsywnie powracasz do pewnych tematów. Piszesz językiem patetycznym głupoty.

Nie da się oddzielić psychologii od języka - u Ciebie język kuleje.

Orchidea (3 lata temu)*

Pisząc:

Nie zadajesz pytań całkiem złych, problem w tym, że zadajesz pytania na poziomie ogólności dziecka w wieku pierwszej komunii świętej, a masz lat pewnie trzy razy więcej

.
Masz na myśli mniej więcej to (schlebiasz mi):

"Kiedy dorośli karcą dziecko, dlatego, że mówi prawdę, że wyjawia to, co myśli i czuje, wtedy dziecko uczy się udawania i jego niewinność zostaje zniszczona. Dołącza ono do tej niezliczonej rzeszy ludzi, którzy bezsilnie powtarzają: Sam nie wiem, kim jestem. Dzieje się tak, dlatego, że przez długi czas skrywali prawdę o sobie przed innymi ludźmi i w końcu doszli do tego, że ukrywali ją przed sobą. Jak wiele z dziecięcej niewinności jeszcze w tobie zostało, czy jest taka osoba, wobec której byłbyś w stanie być absolutnie sobą, tak całkowicie otwarty i niewinny jak dziecko?"(A. De. M)

napisałeś:

Akceptacja bólu rodzi frustrację.

Niezrozumienie pochodzenia bólu i walka z nim powoduje napięcie i powstawanie uczucia gniewu. Umiejętne szukanie rozwiązania rozwija, owszem. Ale niezaakceptowanie utrzymuje człowieka w ciągłym stresie i nie pozwala pozbyć się lęku. Ostatecznie kończy się wybuchem agresji. Jako dorośli, uważam, że musimy kontrolować zachowanie i trzymać swój język na wodzy. Dialog i negocjacje są tylko dozwolone. Jeśli idzie o wychowanie dzieci to masz rację, nie należy zabraniać dziecku czuć tego, co czuje, i wyrażać tego, gdyż w przeciwnym razie rodzi się w nim wewnętrzne rozdarcie, i jeśli zostaną emocje zablokowane wewnątrz, pozostając niezrozumianymi, mogą prowadzić do zaburzeń np. depresji a także do chorób somatycznych np. nawet zwykłych angin.
Neurotykiem się zostaje wskutek zbyt obciążających warunków zewnętrznych przy braku zdolności adaptacyjnych jednostki. Najczęściej wynika to z niekorzystnych sytuacji, w których stres niszczy biologiczne składniki mózgu. Niezdolność do zaadaptowania tych warunków(trudnych) wynika z braku zachowania harmonii pomiędzy potrzebami
fizycznymi i psychicznymi człowieka i niemożnością ich zaspokojenia.
Jak każdemu miłe mi jest podzielanie mojego zdania, spostrzeżeń, to oczywiste. Nie mniej nie mam w sobie agresji i to świadczy zdecydowanie o akceptacji. Jedynie, co nie podoba się mi sie to obrażanie kogoś i mnie samej wulgaryzmami i poniżanie. Mam prawo dbać o pewne granice, bronić swej godności. Będąc atakowaną oczywistym jest, że będę się czuła odtrąconą. Ktoś demonstrując taki atak wyjawia postawę świadczącą o lęku, agresji. Na pewno przyjazne nastawienie nie rodzi takowych reakcji. Tylko asertywne rozmowy umożliwiają wyjaśnienie sobie nieporozumień, bądź różnic zdań. W przypływie furii żaden człowiek nie myśli zbyt logicznie, dlatego na czacie tyle odreagowań. Fora są terenem "wyższych lotów" i na takie liczyłam.
[Jest jeszcze jedno przyzwolenie na odreagowywanie frustracji ( negatywnych emocji) - psychoterapia. Takową powinien przeprowadzać tylko specjalista]

Cudo (3 lata temu)*

"Śmiem twierdzić..."

Śmiem twierdzić, że masz zbyt proste myślenie, byś była w stanie pojąć to, co Cię tak nurtuje. Lista pobożnych życzeń o zaakceptowanie Cię w komentarzach do artykułu pomagają Ci w rozładowaniu frustracji. Stereotyp rozładowującego wpływu wysiłku fizycznego został obalony. Masz zewnętrzne poczucie umiejscowienia kontroli, co sprawia, że nie wydajesz się być neurotykiem. Zaufaj mi, że paradoksalnie osobowości takie jak Twoja rodzą tych realnych fanatyków, którzy takie lęki w Tobie budzą.

Akceptacja bólu rodzi frustrację.

popadną w oziębłość, zamkną się w skorupie „toksycznych manewrów”, wynaturzą się, zmierzając do nikąd, a może na dno?

W całości tekstu opowiadasz o sobie, jakbyś tutaj założyła blog, ale szczególnie wyraźnie widać to w powyższym cytacie.

Dziś zastanawiam sie co ja tutaj robię?

Wiesz, co tutaj robisz?! Jak małe dziecko próbujesz sobie udowodnić, zbierając ciutkę przeszłości, z której jesteś dumna, że jeszcze coś znaczysz. Z mojej perspektywy floodujesz. Nie zadajesz pytań całkiem złych, problem w tym, że zadajesz pytania na poziomie ogólności dziecka w wieku pierwszej komunii świętej, a masz lat pewnie trzy razy więcej.

Orchidea (3 lata temu)*

Tak napisałam w listopadzie 2006 r. odnośnie powyższej notki.( nie wysłałam, gdyż spłoszyłam sie tych klimatów, tu)

"W rzeczywistym życiu tworzą się grupy ideologiczne, towarzyskie i wszelkie inne. I jak widać i tutaj tworzą się grupki i w zależności, co większość faworyzuje taki kształtuje się klimat list dyskusyjnych.
Wiadomo ze ilość zwolenników decyduje o popularności. Ale przykro mi, nie o wartości i jakości idei wyrażanych np. na czatach.
Agresywne dominujące zachowanie faktycznie może podporządkowywać sobie pewne grupy jednostek nieukształtowanych, słabych. Mądra osoba zignoruje rozmowę i po prostu da sobie spokój.
Zawzięta rządna władzy i wymuszania posłuszeństwa będzie wojować „na noże” i ma tak naprawdę problem sama z sobą.”
Jak widać słowo ma moc. I wychodzi na jaw podłoże gniazda, z jakiego ktoś wyrósł.
Wychodzą na jaw ludzkie słabości, kształtuje się również charakter, wszystko to, co ktos ma na myśli może wyklikać i nic mu za to nie grozi. Ale na ile to ma sens? Jeśli nie jesteśmy sobą? A może właśnie jesteśmy w końcu sobą? Hmmm anonimowość pozwala zajrzeć nam w sam środek samego siebie, samodzielnie ocenić swoja postawę, także otrzymać natychmiast krytykę osób współdyskutujacych. A jeśli idzie o odreagowywanie?
Trzeba chyba być chorym by ulgę przynosiło wyładowanie się emocjonalne wyrazone pismem, raczej fizyczne minimalizuje napięcia (sport, zajecia fizyzne). Nic tak nie koi frustracji jak zaakceptowanie własnego bólu. Czy wiązanka wulgaryzmów koi? No nie wiem? Chyba, że poklask „współtowarzyszy” biorących udział w dyskusji, często sztucznej wyreżyserowanej - brrr premedytacja chora. Dokąd to zaprowadzi? Przyciągnie sobie podobnych i tylko popadną w oziębłość, zamkną się w skorupie „toksycznych manewrów”, wynaturzą się, zmierzając do nikąd, a może na dno? i po drodze spojrzą w końcu w lustro oczka wodnego? By ujrzeć swoje oblicze wyzbyte tolerancji, kompromisu, oblicze skazane na samego siebie- tylko-ależ nuda widzieć tylko siebie i co dalej? "

Dziś zastanawiam sie co ja tutaj robię? Może warto jeszcze raz "zagrać" o ludzkie maniery? Można zmienić siebie, można nauczyć się akceptować innych, ale czy można zmienić swoje serce? Można je najwyżej poznać lepiej i odkryć, patrzeć nim na świat inaczej niż dotąd.
Zadaję sobie pytanie; co kryje się u innych w ich umyśle, w ich postrzeganiu znaczenia takich samych słów, które ja np. rozumiem jako informujące o czymś nieprzyjemnym, okrytym lękiem, odrazą?
Czy jest moralnym nie reagowanie na pewne negatywne zjawiska? Jakkolwiek to rozumiejąc uważam,że warto wyrażać siebie, nie zmieniając przy tym kogoś drugiego i nie czyniąc mu szkody... zaakceptowałam inność...Zrozumialam bardzo wiele , nauczyłam się. W imię czego jednak to wszystko? Okaże się...
Śmiem twierdzić , że jeśli kogoś to moje pisanie razić będzie tzn. ,że odczuwa dotkliwie moje słowa w swych emocjach i się ich wstydzi i ich nie akceptuje.
Można reagować na słowa, ale w stosunku do czynu one niewiele znaczą. Więc co robi człowiek w Internecie i dlaczego przeżywa emocje? Człowiek to nie sztuczna inteligencja, to życie, to coś wiecej niż schemat.

Reklama

Dodaj komentarz

Reklama

Logowanie

	Nazwa Użytkownika Hasło Rejestracja Przypomnienie Hasła

Krzykoskrzynka

Poetka (dzien temu)
Zależy o co pytasz kaju!

kaja (2 dni temu)
A o co kaman?

sexi lala (3 dni temu)
fajniee ;d

Archiwum

Użytkowników Online

	Gości Online: 13

4,413,621 Unikalnych wizyt